Communicatie in Italië

Toen we net in Le Marche kwamen wonen ontdekten we al vrij snel dat communicatie hier soms net even anders werkt dan in Nederland. In Nederland regelden we eigenlijk bijna alles via mail. We zijn zelf ook niet echt bellers van origine.

In Italië blijkt dat precies andersom te zijn. Hier wordt veel gebeld. Niet alleen voor werk, maar ook privé. Als je door een dorp loopt zie je overal mensen bellen, op straat, in de auto of op een bankje op het plein. En het komt ook regelmatig voor dat iemand uitgebreid een gesproken bericht inspreekt. Bellen lijkt hier gewoon de meest natuurlijke manier van communiceren.

Vooral mailen bleek daardoor niet altijd de meest effectieve manier om iets geregeld te krijgen. In het begin deden we dat juist vaak, want met Google Translate leek het een prima oplossing.

In Nederland ben je gewend dat iemand meestal wel binnen een dag reageert op een mail. Soms zelfs binnen een uur. In Italië werkt dat iets anders. Een reactie kan na een paar dagen komen, soms na een week… en soms blijft het helemaal stil. Niet per se omdat iemand het niet heeft gelezen, maar waarschijnlijk omdat mail hier simpelweg niet altijd de hoogste prioriteit heeft.

Daardoor stapten we af en toe maar gewoon in de auto om ergens langs te gaan. Dat betekende soms een ritje van een half uur, om er vervolgens achter te komen dat iets toch niet mogelijk was, dat iemand er niet was, of dat we net één belangrijk detail waren vergeten. Het leverde in ieder geval altijd weer een mooi uitzicht onderweg op.

Bellen hebben we in het begin ook geprobeerd. Dat ging ongeveer zo:

“Buongiorno, parla inglese?”
“No.”

En dat was het gesprek.

In Nederland zou iemand vaak toch nog proberen een beetje Engels te spreken om je te helpen. In Italië is dat minder gebruikelijk. Niet omdat men niet wil helpen, maar vaak gewoon omdat mensen het niet spreken en zich er ook niet prettig bij voelen.

Aan de andere kant begrijpen we dat ook wel. Als iemand tegenover je staat is het vaak veel makkelijker om elkaar te begrijpen, ook als je niet dezelfde taal spreekt. Met handen en voeten, een paar woorden Italiaans en een beetje geduld kom je vaak verrassend ver. Via mail of telefoon is dat natuurlijk een stuk lastiger.

De jongere generatie spreekt meestal wel Engels, maar bij mensen van onze leeftijd en ouder is dat een stuk minder vanzelfsprekend. Dat vonden wij in het begin best bijzonder, zeker omdat in Nederland bijna iedereen: van jong tot oud wel een woordje Engels spreekt.

Inmiddels hebben we geleerd dat veel dingen hier gewoon anders werken. Even bellen in het Italiaans, of nog beter: gewoon langsgaan, werkt vaak het snelst. En eerlijk is eerlijk: dat is soms eigenlijk ook wel gezelliger.

Wat we daarbij ook hebben gemerkt, is dat mensen hier ontzettend hulpvaardig zijn. Ook als iemand geen Engels spreekt en wij nog niet perfect Italiaans spreken, doet men vaak echt moeite om je te helpen. Met handen en voeten, een paar woorden Italiaans, aanwijzen kom je er dan wel uit.

Want zo’n bezoekje eindigt hier regelmatig met een praatje, een espresso en soms zelfs een klein gesprek over het dorp, het weer of de familie. En voordat je het weet ben je tien minuten verder terwijl de oorspronkelijke vraag nog moet komen.

Maar juist dat soort momenten maken het leven hier ook zo leuk.

En uiteindelijk hoort het allemaal gewoon een beetje bij het leven in Le Marche.